Benimle kal! Hevesim kursağımda, silüetin şakaklarımda,
Gözlerim telaş misali her gidenle ağlarda,
Pervasız gülüşün gözümü aldı gözlerim komada,
Aklım uçtu sen mağduru melteminle ayıldı,
Yalnız çorak bir arazide uyandı,
Suskunluğum minnetimdi...
Yokluğun varlığı acıttı, kendimi sahillere yasladım,
Bağladım uçarı aklımı, halattı kararlarım,
Ve kesin seçimim, beklemezdi hayat,
Ve söylerdi son sözü, umursamaz umuda inat…

Koştum yanına geldim seni bulmak için,
Her belayla yattım kalktım 3 yıl arayla,
Küsme ne olur Leyla Mecnun’a?
Bacaklarımı sarkıttım dalga çarpar ayağıma,
Sarı saçların akasya, çalmış kokunu manolya...

Saçının teline zarar gelmesin, burkulur yüreğim,
Yanlışa düşmektense yanlışı düşlemekten korkarım,
Güzellikler sende saklı dedim fark etmeni sağlarım,
Buz gibi karaya vurmuşum, kaybetmişim pusulamı,
Ben bir insanım; kalbim kırılmışsa ağlarım…

Yıllar beni yanlışa sürükledi, gel de içimi titret,
Yıkılır bendim ilk depremde, kendim kendimden geçecek,
Konduğum her papatya, yüzünden aldanıştı her çiçek,
Yetmiyor çabam bak, yürüyerek geliyorum sabret.

Bırak, yine başa döndü bu dünya,
Yine sona sardı aynı kaset, bıktım!
Bu kaygısızlık maratonunda, seni tanımak için baktım!
İçine düşünce koştum, yattım, kalktım…
Sabaha erdi dünüm, yine başa döndü bu dünya…